در واپسین لحظات

اصبغ بن نباته می گوید :

   در وا پسین لحظات عُـمـر ِ امیر المومنان علی (علیه السلام) که

فرق مبارکشان از شـمشیر کین ملعون ابد و ازل ابن ملجم مرادی

( لعنة الله علیه ) شکافته شده بود ، به عیادت مولایم رفته بودم ؛

آن حضرت به من فرمودند :

ای اصبغ ! بنشین و حدیثی از من بشنو ، که بعد از این روز ،

دیگر از من سخنی نخواهی شنید .

بدان ای اصبغ همانطور که تو اکنون به عیادتم آمده ای من نیز به

عیادت رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) رفته بودم . آن

حضرت به من فرمودند :

   ای ابالحسن ! برخیز و به مردم بگو : برای نماز جماعـت در

مسجد حاضر شوند ، آنگاه بر فـراز منبر رفـته و یک پله از مقام

من پایین تر بنشین و به مردم بگو :

   آگاه باشید! هر که بر والدین خود جفا کند ، لعنت خدا بر او باد ؛

   آگاه باشید! هر بنده ای که از مولای خود فرار کند ، لعنت خدا

بر او باد ؛

   آگاه باشید! هرکه در مُـزد و اجرت کارگری ستم کند ، لعنت

خدا بر او باد .

ای اصبغ ! من دستور حبیبم ، رسول خدا  ( صلی الله علیه و آله و

سلم ) را انجام دادم . در این هـنگام مردی از گوشه ی مسجد

برخاست و گفت :

ای ابالحسن ! آنچه گفـتی به عـبارت مختصر بود ، آن را شرح و

توضیح بده .

   من پاسخ او را ندادم ، تا اینکه خدمت رسول خدا  ( صلی الله

علیه و آله و سلم ) شرفیاب شده و آنچه را که آن مرد گفـته بود ،

به ایشان عـرضه داشتم .

   اصبغ گوید : در این هـنگام امام عـلی (علیه اسلام) دست مرا

گرفـت و فـرمودند : ای اصبغ ! دست خود را بگشا ! من دست

خود را گشودم و حضرت یکی از انگشتان من را گرفـت و

فـرمودند :

همانگونه که من انگشت تو را گرفتم، رسول خدا (صلی الله علیه

و آله و سلم) انگشت مرا گرفت، آنگاه فرمودند :

   ای ابالحسن ! به راستی که من و تو ، پدران این امت هستیم ، هر

که به ما جفا کند ، لعنت خدا بر او باد ؛

به راستی که من و تو ، مولای این امت هستیم ، هر که از ما فرار

کند ، لعنت خدا بر او باد ؛

به راستی که من و تو ، دو اجیر این امت هستیم ، هر که در

پاداش ما ستم کند ، لعنت خدا بر او باد ؛

آ نگاه به من فرمودند : آمین .

اصبغ می گوید : حضرت این سخن را فرموده و بیهوش شدند ،

سپس بهوش آمده و فرمودند :

 ای اصبغ ! هنوز نشسته ای ؟

   عرض کردم : آری ای مولای من .

   فرمودند : می خواهی حدیث دیگری اضافه کنم ؟

   عرض کردم : آری خداوند از خیراتش بر شما بیفزاید .

فرمودند : [ رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند :

یا علی ] وقتی روز قیامت فرا می رسد ، خداوند منبری بلند تر از

منبر پیامبران و شهیدان برای من قرار داده ؛

   آنگاه به من دستور می دهد تا بر فراز آن بالا روم ،  سپس به

تو دستور می دهد که یک پله پایین تر از من صعود کنی . آنگاه

به دو  فرشته امر می کند که یک پله پایین تر بنشینند ؛ هنگامی که

همه بالای آن منبر قرار گرفتیم ، هیچ کس از پیشینیان و آخرین

نمی ماند ، جز آنکه همه در پیرامون او حاضر می شوند . یکی از

فرشتگان که پایین تر از تو نشسته فریاد می زند :

ای مردم ! هر که مرا می شناسد که می شناسد ، اینک خود را

معرفی می کنم :

من رضوان خزینه دار بهشتم ؛

   آگاه باشید ! خداوند به احسان ، کرم ، فضل و جلالش ، به من

دستور فرموده که کلید بهشت را به  حضرت محمد (صلی الله

علیه و آله و سلم) واگذار کنم ، و آن حضرت به من دستور داده تا

آنها را در اختیار علی ابن ابی طالب (علیه السلام) قرار دهم ، پس

شما در این امر گواهی داده و شاهد باشید .

آنگاه فـرشته ای که پایین تر از او بوده ، بر می خـیـزد و چـنان

فـریاد می زند که هـمه جـمعـیـت صدای او را می شنوند و می

گوید :

   ای مردم ! هر که مرا می شناسد که می شناسد و هـر که مرا

نمی شـناسـد ، من هـم اکـنون خـودم را معـرفی می کنم :

من مالک ! خزینه دار دوزخ می باشم ؛

   آگاه باشید ! خداوند به احسان ، کرم ، فضل و جلالش ، به من

دستور فرموده که کلیدهای دوزخ را به حضرت محمد (صلی الله

علیه و آله و سلم) واگذار نمایم و حضرت محمد (صلی الله علیه و

آله و سلم) به من دستور داده تا آنها را دراختیار علی ابن ابی

طالب (علیه السلام) قرار دهم ، پس شما در این امر گواهی داده و

شاهد باشید .

   (در این هنگام امام علی (علیه اسلام) کلید های بهشت را و

دوزخ را می گیرد . )

 سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند :

   ای علی پس تو و شیعیانت از دامان خاندانت می گیرند ( متوسل

می شوند . )

امام علی (علیه اسلام ) می فرمایند : من دستانم  را بر هم زدم و

عرضه داشتم : یا رسول الله ! به سوی بهشت می رویم ؟!

پیامبر فرمودند : آری سوگند به پروردگار کعبه !

اصبغ می گوید : من در آن حال فقط همین دو حدیث را از مولایم

شنیدم ؛ حضرت علی (علیه اسلام) این سخنان زیبا و دلنشین را

فرمودند و آنگاه روحشان به سوی پروردگارشان پر کشید .

ترجمه ی القطره ، جلد 2 صفحه ی 402