سخنان پیامبر اکرم حضرت محمد مصطفی

(صلی الله علیه و آله و سلم) در مورد مولای

مــتــقــیـات  امـیــر ِمــومنـان یـعـسـوب دیـن

قـائـدغرالمحجلین امیرالمومنین (علیه السلام)

اســت ،  کــه  قـــســمــتـی  از آن  بــه  ذکــر

عــــلــــی (ع) خـتـم و قــســمــتـی  از آن  بــا

ذکــر  عــــلــــی (ع)  شـــروع   مــی شــود .

قال  رسول الله  (صلی الله علیه و آله و سلم) :

عـنوان صحیـفـة الـمومن حـب  عــــلــــی (ع)

نــشــانه ی  صـحـیـفـه ی  اعـــمــال  مــومــن  

دوســـت  داشـــتـــن  عــــلــــی (ع)   اســـت .

..........................................................

لا سـیـف الا ذولفقار لا فتی الا عــــلــــی (ع)

هیچ شـمشـیـری چون ذوالفقار نیست ، و هیچ

جـوانمردی چون عــــلــــی (ع) نـمـی بـاشـد.

.........................................................

حامل لوائی فی الدنیا و الاخرة عــــلــــی (ع)

پرچـمدار من در دنیا و آخرت عــــلــــی (ع)

.........................................................

امرنی ربی بسد الابواب الباب عــــلــــی (ع)

خـداونـد  مـتـعـال  بـه  مـن  دسـتـور  داد  تـا

کـلـیـه ی درها  (کـه بـسوی  محمد (ص) راه

دارند)را ببندم بجز در خانه ی عــــلــــی (ع)

........................................................

الـصـدیـقـون  ثـلاثـة  آل  یـاسـیـن  و  مـومـن

فـــرعـون   و   افــضــلــهـــم  عــــلــــی (ع)

صـدیـقون  در جهـان سـه  کـسـانـنـد : مـومـن

آل  یـاســیـن  و مـومـن  فـرعـون و بهـتـریـن

آنــهــا  عــــلــــی (ع)   اســت  .

........................................................

مـن  سـره  ان  یــحــیـا  حــیـاتـی  و  یــمـوت

مـمـاتـی فــلـیـتـول مـن بـعــدی عــــلــــی (ع)

هرکس بخواهد خشنودباشد که مانندمن زندگی

کند، مانند من عــــلــــی (ع) بـرادر من اسـت

........................................................

نـادی  الـمـنـادی  یـوم  الـقـیـامـة   یـا  مـحـمـد

نــعـــم  الاب  ابــواه  ابــراهــیــم   و  نــعــــم

الاخ  عــــلــــی (ع)

در قیامت منادی چنین ندا می دهد : ای محمد

بـهـتـریـن  پـدرانـت  ابـراهـیـم ، و  بـهـتـریـن

بــرادرانــت  عــــلــــی (ع)  اســت .

........................................................

لـکــل  نـبـی  وصـی  و  وارث  و  وصــیــی 

و  وارثــی  عــــلــــی (ع)

برای هـر پـیـامـبـری وصی  و  وارثی اســت

وصی و وارث من هـم عــــلــــی (ع)  اســت

........................................................

اللهم لا تمتنی حتی ترینی وجه عــــلــــی (ع)  

پروردگـارا ، مـرا نـمـیـران تـا آنـکـه چهره ی

عــــلــــی (ع)   را  بـه  مــن  نــشــان  دهـی .

.........................................................

خـُلـقـت من شجـرة واحـده انا و عــــلــــی (ع)  

من و عــــلــــی (ع) از یک نهال خـلـق شـدیم.

.........................................................

اعــلــم  امــتــی  مــن  بـعــدی  عــــلــــی (ع)  

دانــشـــمـــنـــدتــریـــن  فــرد  مـــیــان  اُمـــت 

مـــن   پـــس   از  مـــن  عــــلــــی (ع) اســت.

.........................................................

زیـّـنــوا مـجــالــسـکــم بـذکــر عــــلــــی (ع)  

یـــاد  و  نـــام   عــــلــــی (ع)  را   زیـــنـــت  

بــخــش  مــجــالــس  خــود   قــرار  دهـــیـــد.

.........................................................

اَقـــــضـــــی   اُمـــــتـــــی      عــــلــــی (ع)  

بــهـــتــریـــن   قــــضـــاوت   کـــنـــنـــده   در 

امــــت   مـــــن   عــــلــــی (ع)   اســــــت  .

..........................................................

انا الـمنـذر و الـهـادی من بعـدی عــــلــــی (ع)  

مـن  بـیـم  دهــنـده  مـی بـاشــم  و  هــدایــتـگــر

امــت  پـــس  از  مـــن  عــــلــــی (ع)  اســت .

.........................................................

بـــراءة  مـــن  الـــنــار  حـــب عــــلــــی (ع)  

دوری  جــســتــن  از  آتــش  دوزخ  دوســـت

داشـــتـــن   عــــلــــی (ع)    اســـت  .

.........................................................

مـن  کــنـت  مـولاه  فــمــولاه  عــــلــــی (ع)  

هــر آن کــس  مــن  مــولای  اویــم  پــس  از

مــــن  عــــلــــی (ع)   مــــولای   اوســــت  .

..........................................................

لم یکن لفاطمه کفو و لم یخلق الله عــــلــــی (ع)  

اگــر خــداونــد عــــلــــی (ع)  را نمی آفـریــد

بـــرای   زهـــرای   مـــرضــیــه   هــمــتــا  و

هـــمـــســـری  شــایــسـتـه تــر  از  او  نــبـود.

..........................................................

اوصــی  مـــن   آمـــن  بــی  و  صـــدقــــنـــی

بـــــــولایـــــــة  عــــلــــی (ع)     

هــر  آن  کــس  کــه  بــه  مــن  ایـــمــان  آورد

و  مـــرا  تــــصـــدیــــق  نــــمـــود  او  را  بــه

ولایــت  عــــلــــی (ع)   ســفــارش  مــی کـنـم.

............................................................ 

اولــکـــم  ورودأ  عــلــی  الــحــوض   اولــکـــم

اســــــلامـــــا   و   هـــــــو   عــــلــــی (ع)  

نــخــســتـــیـــن  کـــســـی   کـه   بـــر  حـــوض 

کــوثــر  وارد  مــی شــود  نـخــسـتــیـن کــســی

است که اسلام آورد هـمانا اوعــــلــــی (ع) است.

.............................................................

لا  یـــجـــوز   عــــلــــی   الـصـــراط  اَحـــد  اِلا 

بــــبــــراءة   فـــی   ولایــــة   عــــلــــی (ع)   

از  پــل  صــراط   کــســی   نـمـی گــذرد  مــگـــر

آنـکــه  ولایـــة عــــلــــی (ع)  را  پــذیــرا  بــاشــد.

................................................................

لا   یــــبـــــلـــــغ   عــــــنـــــی  الا  عــــلــــی (ع)  

پـس  از  مـرگــم  هــیـچ  احــدی  پـــیــامــم  را  به

اُمـــت  نـــرســـانـــد  جـــز  عــــلــــی (ع)   

...............................................................

اشـقی  الاولـیـن  و  الاخـریـن قـاتـل عــــلــــی (ع)  

شقاوتمندترین اولین آخرین قاتل عـــلـــی (ع) است.

...............................................................

ان  الله   یـــبــامــی الــمــلائــکــة بــــعــــلــــی (ع)  

خــداونـــد  در  مـــیـــان  مـــلائـــک  بـــه  وجـــود

عــــــلــــــی  (ع)  مــبــاهـــات  مــی کــــنـــد .

................................................................

الـفـاروق   بـیـن  الـجـنـة  و  الــنــار عــــلــــی (ع)  

مــیــزان  رفــتــن  افــراد بــه  بــهـــشــت  و دوزخ

عــــــلــــــی (ع)  اســــت  .

................................................................

................................................................

................................................................

عــــــلــــــی (ع)   الــــصـــــدیـــــق   الاکـــــبـــــر

عــــــلــــــی (ع)   صـــدّیــــق   اکــــبــــر  اســــت.

.................................................................

عــــــلــــــی (ع)  کـفــّـه و کـفـّی فـی الـعــدل ســواء

عـــــلـــــی (ع)و من دسـتـمـان درعدالت برابراست.

.................................................................

عــــــلــــــی (ع)  اخـی  فــی  الــدنــیــا  و الاخـــرة.

عــــــلــــــی (ع)  بـرادر من اسـت در دنـیا وآخـرت.

.................................................................

عــــــلــــــی (ع) خیـر البـشر من شک فـیه فـقـد کـفر

عــــــلــــــی (ع)  بـهــتریــن فـرد در میـان بـشـریـت

اسـت ،  و هــر کس در او شـک کــنـد کـافــر اســت.

..................................................................

عــــــلــــــی (ع)  باب حـِطـَّةٍ مـن دخـله کان مـومـنـا

عــــــلــــــی (ع)  دروازه ی  مـقصود اسـت ، هـرآن

کـس  وارد  آن  دروازه  شـود  مومن  بـشــمـار آیــد.

...................................................................

عــــــلــــــی (ع)  امـام  الـبررة  و  قـاتـل  الـفـجــرة

مــنــصــور مــن  نـــصــره  مـخــزول  مـن خــزلــه 

عــــــلــــــی (ع)  امـام  و  پـیـشـوای  پـاکان  اسـت ،

و قـاتـل  افـراد  فـاسـق  و  فـاجر  اسـت ، هـر آنـکـس

او را یـاری رسـانـد مـورد تـأیـیـد  پـرودگار  است  و

هــر آنــکــس او را خــوار و ذلـــیــل کــنـد خــداونــد

مــتــعــال  او را خــوار  و ذلــیــل  خــواهــد  کـــرد. 

....................................................................

عــــــلــــــی (ع)  امـام  مـتـقـیـن  و امیـر الـمـومـنـیـن 

و    قـــــائـــــد   غــــــر   الـــــمــــحــــجـــلـــــیـــــن

عـــــلـــــی(ع)پـیشوای پرهیزکاران اسـت،وامیرمومنان

و رهـــبــر پـاکـان (عـبـادت کـنندگـان راسـتـیــن) است.

......................................................................

عــــــلــــــی (ع)  مـنـّی  بـمـنـزلـة  هارون مـن مـوسـی

عــــــلــــــی (ع)   شــأن  و  مــقـامـش  بــه  مـن  مــثــل 

شــــأن  و  مــقـام   هـــارون   بـــه   مـــوســـی   اســـت.

.......................................................................

عــــــلــــــی (ع)  حـقه علی الامة کحـق والـد علی ولـده

عــــــلــــــی (ع)  بـر  امـت  مــســلمان  دارای  هــمـان

حــقــی  اســت  کــه   پــدر   بــر فـــرزنــد  خــود  دارد.

........................................................................

عـــــلـــــی(ع)مع الـقـرآن  و  الـقـرآن مع  عـــــلـــــی(ع) 

عـــــلـــــی(ع)همیشه باقرآن است وقرآن باعـــــلـــــی(ع) 

........................................................................

عــــــلــــــی (ع)  و  شــیــعــــتــه  هـــم   الـــفــائـــزون

عــــــلــــــی (ع)  و  شـــیـــعــــیـــان او رســتـگـــارنـــد.

........................................................................

عـــــلـــــی (ع) باب عـلمی ومـبـیـن لامـتی ماارسـلـت به

عـــــلـــــی (ع) باب علم ومن مبین شریعت برای امـتـم.

........................................................................

عــــــلــــــی (ع)  حــبــه  ایـمـان  و  بــغـــضــه  نــفــاق

عــــــلــــــی (ع)   را   دوســت   داشـــتــن  نـــشــانــه ی 

ایــمــان  اسـت  و دشـمـنـی  بـا  او  نـشـانـه  نــفـاق  اسـت.

..........................................................................

عــــــلــــــی (ع)  قــســــیـــم   الـــجــــنــــة   و  الــــنـــار

عــــــلــــــی (ع)  تـقـسـیـم کـننده ی بهـشت و دوزخ اسـت.

..........................................................................

عــــــلــــــی (ع)مثله فی الناس کمثل قل هوالله احدفی القرآن

عــــــلــــــی (ع) شـأن  و مقامش  در  میان  مردم  مـانـنـد

شـأن  و مــقـام  « قــل هــو الله  احـد» در  قـــرآن  اســت.

..........................................................................

عــــــلــــــی (ع) حبیب بین خـلیـلیـن بـیـنی و بـیـن ابراهـیم

عــــــلــــــی (ع) حبیب الله است و میان دو خـلـیـل الله  قرار

 دارد  مـیـان  مـن  و  ابـراهــیــم   خـلـیـل .

...........................................................................

عــــــلــــــی (ع)من فارقه فقدفارقنی ومن فارقنی فقدفارق الله

عــــــلــــــی (ع) را اگر کسی دوری گزیـدگویی ازمن دوری

گزیده وهر کس ازمن دوری گزیند گویی ازخدادوری گزیده.

..............................................................................

عــــــلــــــی (ع)  بـــــــــــــــمـــــنزلــــــة الـــکـــــعــــبــــه

عــــــلــــــی (ع)  شــأن  و  مــقــامـش هـمچـون کعـبه اسـت.

..............................................................................

عــــــلــــــی (ع)  منی و انا منه و هـو ولی کل مومن بعـدی

عــــــلــــــی (ع)  ازمن است ومن ازعــــــلــــــی (ع) و او

پــیــشــوای  هــر  مــومــنـی  پــس  از  مــن اســت.

..............................................................................

عــــــلــــــی (ع)  احــــب  خــلــق الله الـی الله  و رســولــه

عــــــلــــــی (ع) ومن محبوب ترین انسان هانزدخداهستیم.

.............................................................................

عــــــلــــــی (ع)  ذکــره عـبادة  والـنـظـر الـوجـهـه عـباده

عــــــلــــــی (ع) رانگاه کردن وبه یاداوبودن عبادت است .

............................................................................

عــــــلــــــی (ع) حـبـه حـســنـه لا تــضـر مـعــها ســیــئـه

عــــــلــــــی (ع) را دوسـت داشـتـن کـار نــیـکـویـی اسـت

کـــه  بـــدی هـــا  بـــه  او  آســـیــــب  نـــرســـانــــد  .

........................................................................

عــــــلــــــی (ع) مــنـّـی مــثــل رأســی  مــن  بــدنــی

عــــــلــــــی (ع) نــســبــت  بــه  مــن  مــثـــل  قـــرار 

گــــرفــــتــــن   ســــر   در   بــــدن   اســــت  .

......................................................................

......................................................................

......................................................................

اســــــــــنــــــــــاد:

ابن المغازی : 243-197- 254-245-67-132-16-

70-222-90-230-15-

تاریخ البغداد: 4/410-11/173-8/290-6/58-5/37-

ینابیع الموده:282-126-94-112-92

مستدرک الصحیحین: 2/285-2/125-3/128-3/109-

2/241-3/129-3/141-

سنن البیهقی:3/276-7/65-4/52-

الطبری:2/514-2/201

الریاض النضرة:2/190-2/201-2/216-2/177-1/165-

کنزالعمال:6/122-5/29-5/31-6/217-6/158-6/390-

1/247-6/154-5/58

الخوارزمی:350-83-42-253-62-

الفضائل لاحمد:253-

الترمذی:13/173-13/176-2/125-2/299-

مسند احمد:4/269-5/94-3/368-5/419-1/151-

2/125-4/263-1/121-

الجامع للسیوطی:2/83-1/220-2/276-1/374

شواهد التنزیل:2/223-2/356-

البخاری:5/19-

مسلم:2/361-2/36-1/48-

آيه مباهله در قرآن کريم:

 … به آنها (نصاراي نجران) بگو: بياييد ما فرزندان خود را دعوت مي كنيم

شما هم فرزندان خود را، ما زنان خويش را دعوت مي نماييم شما هم

زنان خود را، ما از نفوس خود دعوت مي كنيم شما نيز از نفوس خود،

آنگاه مباهله مي كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار مي دهيم. 

 ]آيه 61 آل عمران[

.......................................................................................

جریان روز مباهله:

در آغاز طلوع اسلام، نجران تنها منطقه ‏مسيحى نشين حجاز بود كه به

عللى از بت پرستى دست كشيده، به‏ آئين مسيح گرويده بودند. رسول

اکرم (ص) به موازات مكاتبه با سران ‏دولتهاي جهان و مراكز مذهبى، به

منظور دعوت نجرانيان به اسلام نيز، نامه اى به اسقف آن شهر نوشت.

نمايندگان پيامبر وارد نجران شده و نامه پيامبر (ص) را به اسقف  نجران

دادند، که مضمون آن چنين است:

«به نام خداى ابراهيم و اسحاق و يعقوب; از محمد فرستاده خدا بسوى

اسقف نجران. خداى ابراهيم و اسحاق و يعقوب را حمد و ستايش

مى‏كنم و شما را از پرستش بندگان به پرستش خدا دعوت ‏مى‏نمايم.

شما را دعوت مى‏كنم كه از ولايت ‏بندگان خدا خارج شويد و در ولايت

خداوند وارد آييد; و اگر دعوت مرا نپذيرفتيد، بايد به حكومت اسلامى

ماليات و جزيه بپردازيد در غير اين صورت، به‏ شما اعلام خطر خواهم کرد.»

اسقف پس از قرائت نامه براى تصميم ‏گيرى؛ شورايى مركب از شخصيتهاى

بارز مذهبى و غير مذهبى تشكيل داد. يكى ازافرادطرف مشورت ‏«شرجيل‏»

بود كه به عقل و درايت و كاردانى معروفيت داشت. وى‏ گفت: مـــا مكــــرر از

پيشوايان مذهبى خود شنيده ‏ايم كه روزى منصب ‏نبوت از نسل اسحاق به

فرزندان اسماعيل انتقال خواهد يافت و هيچ بعيد نيست محمد، كه از اولاد

اسماعيل است، همان پيغمبر موعود باشد. بعد از سخنان شرجيل، شورا

نظر داد كه گروهى به‏ عنوان هيئت نمايندگى نجران به مدينه برود تا از نزديك

با محمد (ص) تماس گرفته و دلايل نبوت او را مورد بررسى قرار دهد. بدين

ترتيب، هيئتى مركب از شصت نفر بسوى مدينه رهسپار شدند که در رأس

آنها «ابوحارثه بن علقمه» حاكم نجران و دو پيشوای مذهبی ديگر به نامهای،

عبدالمسيح و ايهم قرار داشت.

نجرانيان در حالی که لباس های فاخر بر تن داشتند وارد مدينه شدند و در

مسجد به حضور پيغمبر اسلام (ص) آمدند. پيامبر با مشاهده هيئت آنان از

ايشان روی برگرداند. چند روز به همين منوال گذشت تا آنکه نجرانيان متوجه

شدند با سر و وضعی که آنان دارند امکان گفتگو با رسول خدا وجود ندارد،

لذا با لباسی ساده خدمت پيامبر رسيدند. طي جلساتي كه با پيامبر اكرم

صلي الله عليه و اله و سلم داشتند با آن حضرت به بحث و مناظره پرداختند و

عليرغم دلائل قوي و محكمي كه پيامبر اکرم صلي الله عليه و اله و سلم ارائه

مي فرمود، آنها همچنان به حقانيت آئين و اعتقادات خود پافشاري مي کردند.

اين امر سبب شد تا پيامبر اكرم صلي الله عليه و اله و سلم بر اساس حكم

پروردگار متعال، آنان را به مباهله دعوت نمايد، كه طرفين در پيشگاه خداوند لب

به نفرين بگشايند و هر كدام كه بر حق نيستند و دروغ مى گويند، به عذاب الهى

گرفتار شوند. نصاري پذيرفتند و اجراي آن را به روز بعد موكول كردند.

بامداد روز بعد، اجتماعى عظيم از مردم مدينه در بيرون شهر ديده مى شد و

گروهى بى شمار براى تماشاى مباهله گرد آمده بودند. در آن حال مشاهده

كردند كه پيغمبر اكرم (ص) در حالی که كودكي را در آغوش داشته و دست

كودك ديگری را در دست دارد بهمراه بانو و مردی که پشت سر ايشان حرکت

می کردند، از راه رسيدند و محلى را براى مباهله در نظر گرفتند.

مسيحيان كه از دور ناظر ورود رسول اكرم (ص) بودند، بر خلاف انتظار خود ديدند

كه آن حضرت با جمعيت و ازدحام نيامده و فقط يك مرد و يك زن و دو پسر

با خود آورده است .

پرسيدند كه همراهان پيغمبر با او چه نسبتى دارند؟ گفته شد: كه اينان

محبوب ترين مردم نزد رسول اکرم هستند. يكى فاطمه دختر او و ديگرى على

داماد و پسر عمش و آن دو پسر، فرزندان دختر او، حسن و حسين مى باشند.

اسقف اعظم نصراني كه متحير شده بود، خطاب به جمعيت نصاري گفت: بنگريد

كه محمد چگونه با اطمينان تمام و ايمان راسخ به ميدان آمده و بهترين عزيزان

خود را براي اجراي مباهله به همراه آورده است! به خدا سوگند اگر او را در اين

امر ترديد و يا خوفي داشت، هرگز عزيزان خود را انتخاب نمي كرد. مردم، من

در چهره آنان معنويت و روحانيتي مي يابم كه اگر از خدا درخواست كنند،كوه ها

را از جاي خود حركت خواهند داد. پس از مباهله با آنان بر حذر باشيد كه عذاب

و بلا دامن ما را خواهد گرفت. به دنبال آن، پيامى به رسول اكرم (ص) فرستادند

كه از مباهله درگذر و تو خودت در ميان ما حكم باش و كار را با مصالحه خاتمه بده.

رسول اكرم (ص) با پيشنهاد آنها موافقت كرد و صلح نامه اى به خط اميرالمومنين على

(ع) و تعيين جزيه سبك و آسانى كه ساليانه بپردازند، تنظيم گرديد و كار خاتمه يافت .

یــــــــــــــا عـــــــــــــــــــــلــــــــــــــــــــــــی