حضرت رقیه خاتون (سلام الله علیها) را به امام زمان (علیه السلام)

                                     تسلیت عرض می نمایم

            درد و دل پدر با دختر سه ساله اش (رقیه) بعد از 25 روز

دخترم ! بر تو مگر غیر از خرابه جا  نبود ؟

                                      گوشه  ی   ویرانه  جای  بلبل  زهرا   نبود                                          

جان بابا! خوب  شد  بر ما  یتیمان  سر زدی

                                       هیچ کس در گوشه ی ویران به یاد ما  نبود

دخترم!روزی که من در خیمه بوسیدم تو را

                                       ابر سیلی  روی  خورشید رخت  پیدا  نبود

جان بابا! هر  کجا  نام ِ تو  را  بردم  به  لب

                                       پاسخم  جز کعب نی ، جز سیلی اعدا  نبود

دخترم! وقتی که دشمن زد تو را زینب چه گـفت؟

                                       عـمه  آیا  در   کنارت بود   بابا  یا  نبود ؟

جان بابا! هم مرا ، هم عمه ام را  می زدند

                                        ذرّه ای  رحم  و مروّت در دل  آنها  نبود

دخترم! وقتی عدومی زدتورا بَرگو به من

                                         سیّد سجّاد  زین العابدین  (ع)  آنجا  نبود

جان بابا!  بود امّا  دست هایش  بسته بود

                                         کس به جززنجیرخونین یارآن مولا  نبود

دخترم! آن شب که تنها اوفتادی از نفس

                                         مادرم زهرامگر با تو در آن صحرا نبود

جان بابا! من دویدم زجر هم می زد مرا

                                         آن ستمگرشرمش از پیغمبر و زهرا نبود

دخترم! من از فرازنی نگاهم بر تو بود

                                          تو چراچشمت به نوک نیزه ی اعدا نبود

جان بابا! ابر سیلی  دیده ام را بسته بود

                                          ورنه یک لحظه دل من غافل ازبابا نبود

آمــدم تــا جــان  کـنــم  قــربـان ِ تـو      

                             پــیــش تـو گــردم بـلا گـردان ِ تـو

درحــرم دیـــدم کـه تـنـها مـا نـده ام     

                            هـمـرهـان رفـتـنـد و من جا مانده ام

رفـتـی و دیــدم دل از کـــف داده ام   

                             خوش به دام عـشق وعـقـل ُافتاده ام

عقل آن سوعـشق آن سـومی کشـانـد

                             ازدوسواین می کـشاند آن می نشاند

عقل گفتا صـبــر کن طـفـلی هــنــوز

                            عـشق گفتا کن شتاب و خود بـسـوز

عقل گفتا هـسـت یک صـحــرا عــدو

                            عـشق گفتا یـک  تـن  مـا نـده عـمـو

عقل گفتا روی کن  ســــوی  حــــرم

                            عـشق گفتا هــان نــیــفــتـی از قــلـم

عقل گفتا نِــی زمـان مـســتـی اســت

                            عـشق گفتا مـوسـم ِبـی دسـتـی است

عقل گفتا بـا شَــدت ســوزان جـِـگـَـر

                            عـشق گفتا هست عـمـویت تـشنه تر

راهی ام چون دیـدعـقـل از پا نشست

                             عـشق دست عـقل رااز پشت بست   

بی وجودعشق محض ازمغزوپوست 

                             می زند فـریاد جانـم دوست دوست

خــاطــر ِافــســرده ام  را شــاد کــن

                             طـا ئـر ِ روح از قــفــس آزاد کــن

هــم دهــد آغــوش  تــو بــوی  پــدر

                            هــم بـــود روی تــوچون روی پــدر

ایـن زعـشـقـت سـیـنـه ی آکــنــده ام

                           در بــر قــاســم نـکــن شــرمـنـده ام

دوست دارم در رهـت بی سـر شوم

                            آنـقـدر سـوزم  کـه خـا کـسـتـر شـوم   

مهـر زن بـر بـرگـه ی جـان بـا زیـم

                           وای مــن گــر از قــلــم  انـدازیــیــم

هـسـت بعـد از نـیـسـتی هـسـتی مـن

                           شـاهــد عـــشــق تـو بـی دسـتـی مـن

کـوچـکـم  امّـا  دلـی  دارم  بـزرگ

                           بچّه شـیـرم بـا کـی ام نـبـود زگــرگ