آمــدم تــا جــان  کـنــم  قــربـان ِ تـو      

                             پــیــش تـو گــردم بـلا گـردان ِ تـو

درحــرم دیـــدم کـه تـنـها مـا نـده ام     

                            هـمـرهـان رفـتـنـد و من جا مانده ام

رفـتـی و دیــدم دل از کـــف داده ام   

                             خوش به دام عـشق وعـقـل ُافتاده ام

عقل آن سوعـشق آن سـومی کشـانـد

                             ازدوسواین می کـشاند آن می نشاند

عقل گفتا صـبــر کن طـفـلی هــنــوز

                            عـشق گفتا کن شتاب و خود بـسـوز

عقل گفتا هـسـت یک صـحــرا عــدو

                            عـشق گفتا یـک  تـن  مـا نـده عـمـو

عقل گفتا روی کن  ســــوی  حــــرم

                            عـشق گفتا هــان نــیــفــتـی از قــلـم

عقل گفتا نِــی زمـان مـســتـی اســت

                            عـشق گفتا مـوسـم ِبـی دسـتـی است

عقل گفتا بـا شَــدت ســوزان جـِـگـَـر

                            عـشق گفتا هست عـمـویت تـشنه تر

راهی ام چون دیـدعـقـل از پا نشست

                             عـشق دست عـقل رااز پشت بست   

بی وجودعشق محض ازمغزوپوست 

                             می زند فـریاد جانـم دوست دوست

خــاطــر ِافــســرده ام  را شــاد کــن

                             طـا ئـر ِ روح از قــفــس آزاد کــن

هــم دهــد آغــوش  تــو بــوی  پــدر

                            هــم بـــود روی تــوچون روی پــدر

ایـن زعـشـقـت سـیـنـه ی آکــنــده ام

                           در بــر قــاســم نـکــن شــرمـنـده ام

دوست دارم در رهـت بی سـر شوم

                            آنـقـدر سـوزم  کـه خـا کـسـتـر شـوم   

مهـر زن بـر بـرگـه ی جـان بـا زیـم

                           وای مــن گــر از قــلــم  انـدازیــیــم

هـسـت بعـد از نـیـسـتی هـسـتی مـن

                           شـاهــد عـــشــق تـو بـی دسـتـی مـن

کـوچـکـم  امّـا  دلـی  دارم  بـزرگ

                           بچّه شـیـرم بـا کـی ام نـبـود زگــرگ