قال امیرالمومنین :

«يَأْتى عَلَى النّاسِ زَمانٌ لا يَبْقى فيهِ مِنَ الْقُرْآنِ إِلاّ رَسْمُهُ وَ مِنَ

الاِْسْلامِ إِلاَّ اسْمُهُ. مَساجِدُهُمْ يَوْمَئِذ عامِرَةٌ مِنَ الْبِناءِ خَرابٌ مِنَ

الْهُدى. سُكّانُها وَ عُمّارُها شَرُّ أَهْلِ الاَْرْضِ، مِنْهُمْ تَخْرُجُ الْفِتْنَةُ وَ

 إِلَيْهِمْ تَأْوِى الْخَطيئَةُ يَرُدُّونَ مَنْ شَذَّ عَنْها فيها.وَ يَسُوقُونَ مَنْ تَأَخَّرَ

 إِلَيْها.

يَقُولُ اللّهُ تَعالى «فَبى حَلَفْتُ لاََبْعَثَنَّ عَلى أُولئِكَ فِتْنَةً أَتْرُكَ الْحَليمَ

فيها حَيْرانَ» وَ قَدْ فَعَلَ. وَ نَحْنُ نَسْتَقيلُ اللّهَ عَثْرَةَ الْغَفْلَةِ.»

معنی:

مردم را روزگارى رسد كه در آن از قرآن جز نشان نماند و از اسلام

جز نام آن، در آن روزگار ساختمان مسجدهاى آنان نو و تازه ساز

 است و از رستگارى ويران. ساكنان و سازندگان آن مسجدها

بدترين مردم زمين اند، فتنه از آنان خيزد و خطا به آنان درآويزد.

آن كه از فتنه به كنار ماند بدان بازش گردانند، و آن كه از آن پس افتد

به سويش برانند.

خداى تعالى فرمايد: «به خودم سوگند، بر آنان فتنه اى بگمارم كه

بردبار در آن سرگردان مانَد» و چنين كرده است، و ما از خدا میخواهيم

از لغزش غفلت درگذرد.